Het huishoudelijk restafval wordt gescheiden aangeleverd om weer te kunnen worden hergebruikt. Burgers moeten vertrouwen hebben dat dit ook daadwerkelijk gebeurt. Daarom is draagvlak creëren bij burgers voor de keuze van het breng- en ophaalsysteem nodig.

In de gemeente Beesel met bijna 13.500 inwoners en bestaande uit drie kernen vraagt een specifieke aanpak om draagvlak te creëren. Hieronder twee mogelijke aanpakken die een aanvulling en een versterking zijn van het huidige lokale democratische stelsel.

Burgerberaad.
Met een burgerberaad helpen inwoners hun volksvertegenwoordiging beslissingen te nemen over ingewikkelde onderwerpen met tegenstrijdige belangen. Door loting wordt een groep burgers geformeerd die aanbevelingen doet voor een door het gemeentebestuur gestelde vraag.
Bijvoorbeeld: Willen we aan de oostzijde van de A73 een locatie met x windmolens van y meter hoog? De groep van ingelote burgers verdiepen zich met begeleiding van deskundigen in de materie en brengen de aanbevelingen uit. Het gemeentebestuur of gemeenteraad kan verder aangeven of ze het voorstel wel of niet als bindend willen beschouwen.

Burgeradvies.
Bij een burgeradvies wordt bijvoorbeeld aan een vereniging of stichting gevraagd aanbevelingen te doen om hun knelpunt op te lossen. Die aanbevelingen worden met begeleiding van deskundigen aan het gemeentebestuur en vervolgens aan de raad aangeboden, in de besluitvorming besproken en in de afweging meegenomen.
Bijvoorbeeld: Hoe kunnen bestaande straten in woonwijken veiliger en met minder overlast worden heringericht? De vraag kan gesteld worden aan een burger kernoverleggroep.

Vertrouwen creëren tussen burgers en overheid lukt alleen als burgers actief invloed hebben op het ontwikkelen van visies. Lukt dit niet dan ontstaan tekortkomingen in de uitvoering. 

Rol gemeenteraadslid.
In beide aanpakken zal de besluitvorming in de raad de rol van de gemeenteraadsleden hierin weleens kunnen veranderen. Over de veranderde rol van raadsleden is al veel over nagedacht en geschreven. Het onderzoek Bestuurlijke rol van de raad komt tot de volgende aanbeveling: “Burgers willen dat de raad – bij voorkeur in en na overleg met de samenleving – knelpunten oplost en besluiten neemt over maatschappelijke opgaven. Een raad die zo zijn bestuurlijke rol invult, levert een bijdrage aan een beter imago van de lokale democratie.”
(Zie https://ap.lc/E3fLL p10).
In de verkiezingsprogramma’s van de verschillende politieke partijen kan de specifieke rol van hun raadsleden bij het creëren van draagvlak worden beschreven. Een mogelijke indicatie over de uitvoering van deze rol door raadsleden is het opkomstpercentage bij verkiezingen. In 2018 was in Beesel de opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen 52%.

Gemeenteraadsleden hebben een specifieke rol bij het creëren van draagvlak bij burgers voor te ontwikkelen beleidsvisies.

Draagvlak creëren bij een omgevingsvisie.
De gemeenteraad gaat een omgevingsvisie vaststellen. In dit strategisch plan wordt onder andere aangegeven hoe burgers, bedrijven, maatschappelijke organisaties en bestuursorganen worden betrokken bij de uitvoering van de omgevingswet. Bijvoorbeeld: hoe kunnen burgers aangeven welke waarden ze in de omgeving willen beschermen bij de ontwikkeling van een nieuwe woonwijk of bij de aanleg van een dijk om overstromingen te voorkomen? Hoe gaat de gemeente deze burgerparticipatie organiseren?

Woonwijken dienen beschermd te worden tegen wateroverlast. Burgers willen graag meedenken en meedoen hoe deze overlast beperkt kan worden.

Het wordt voor het gemeentebestuur en raad een uitdaging een zodanige samenspraak op te zetten dat burgers mee kunnen doen aan het opstellen van de omgevingsvisie en nog meer bij het opstellen van een omgevingsplan zodat ze het gevoel krijgen dat hun inbreng serieus wordt genomen. Hoe kan draagvlak worden gecreëerd voor de komende politieke en bestuurlijke beslissingen?
Het is een flinke klus omdat de materie van de omgevingswet voor de participerende burger erg veelzijdig en ingewikkeld is. Misschien is het dan ook tijd voor burgerberaden en burgeradviezen?

Frans van Gassel, procesontwerper
Harrie van Gassel, landschapsontwerper.

Als de rijweg voor je huis voor een half jaar lang wordt opengebroken is het wel fijn dat de gemeente je daarover op tijd informeert en je ook laat meedenken hoe het trottoir op je uitrit wordt aangesloten.

Een aantal taken om aan deze vragen tegemoet te komen wordt al door de centrale overheid aan het gemeentebestuur opgelegd. Maar ook raadsleden kunnen taken aan het gemeentebestuur opleggen waarmee het bestuur met hun ambtenaren aan de slag kunnen gaan. Voor plannen voortvloeiend uit die taken heeft het bestuur wel draagvlak van burgers nodig en goedkeuring van de gemeenteraad.

Bij de besluitvorming en uitvoering van plannen komt het wel eens voor dat het draagvlak bij burgers niet al te groot is. Zeker bij plannen waar een afweging moet worden gemaakt tussen tegengestelde waarden en belangen. Bijvoorbeeld in hoeverre moet de natuur wijken voor ruimte om energie met zonnepanelen en windmolens op te wekken? Waar komt die jongerenhuisvesting? Hoe snel mogen auto’s door het centrum rijden?

Draagvlak creëren bij burgers is meer dan informatie ophalen. Met burgers moet je samen activiteiten ondernemen waardoor hun ervaringen, wensen, waarden, belangen, etc. benoembaar worden. Ze krijgen dan grip op hun situatie zodat er draagvlak voor iets beters kan ontstaan.

Draagvlak creëren is actief de diversiteit aan waarden en belangen van burgers zodanig samenbrengen zodat er steun of bereidheid ontstaat voor gezamenlijke plannen.

Als burger kun je afwachten of de plannen je bevallen. Dan eens in de vier jaar op personen stemmen die in de nieuwe gemeenteraad betere plannen voorstellen en goedkeuren. Maar je kunt als burger en als groep van burgers beter in een vroegtijdig stadium invloed uitoefenen op de ontwikkeling van plannen.

Invloed uitoefen kan door raadsleden aan te spreken, door een brief te sturen aan het gemeentebestuur en politieke partij of door in te spreken vooraf aan een raadsvergadering. Deze manieren van invloed werken, maar het kan zijn dat de invloed te laat komt. De plannen hebben al te veel vorm gekregen, er zijn al afspraken gemaakt, het budget is al verbruikt, etc.

Om invloed uit te oefenen ga je niet wachten totdat de gemeente draagvlak gaat zoeken, maar ga je zelf aan de slag om bij de raadsleden en het gemeentebestuur draagvlak voor je wensen te creëren. Hiervoor is nodig dat er een open, snelle en interactieve communicatie is tussen plannenmakers en burgers. De huidige structuren die hiervoor kunnen zorgen zijn te mager. Bijvoorbeeld de beeldvorming heeft voorrang, er is maar eenrichtingsverkeer, er is geen duiding van de boodschap, te traag, aan toeval onderhevig, plannenmakers zijn niet zichtbaar, vergaderingen zijn besloten. Niet alle burgers willen zich aanmelden bij Facebook of hebben een abonnement op de krant.

Het burgerinitiatief Open Burgerdialoog iBeesel kan voor een betere interactieve communicatiestructuur zorgen en het gemeentebestuur en raadsleden helpen betere plannen te maken en uit te voeren. Dit burgerinitiatief wordt zo ontwikkeld dat het voor een gemeente Beesel met 13.500 inwoners geschikt is.

Een eerste instrument van dit burgerinitiatief is de App iB Handstorm. Met de App iB kunnen burgers en ook vrijwilligers van een overlegorgaan, vereniging, stichting, actiegroep of coöperatie de besluitvorming in de gemeenteraad en in het college van burgemeester en wethouders beïnvloeden. Dit kan door vragen te stellen, verhalen te vertellen, oplossingen kenbaar te maken, problemen te melden, ongenoegen kenbaar te maken en door ontwikkelingen context te geven. Raadsfracties en bestuurders kunnen dan met burgers in dialoog gaan en in de gemeenteraad beleidskaders hierover voorstellen. Het is een ondersteuning voor bestuurders en gemeenteraadsleden om betere beslissingen voor burgers te nemen.

De App iB Handstorm is gratis te downloaden.

De App iB is ontwikkeld door het Handstorm Kenniscentrum dat is gevestigd in de gemeente Beesel. De App is een experiment om te onderzoeken hoe burgerinitiatieven kunnen worden gestimuleerd en hoe een initiatief in beweging blijft. Andere instrumenten om Beeselse burgers meer bij de plannen van het gemeentebestuur te betrekken zijn het oprichten van stuurgroepen, het opstellen van een burgerbegroting of zelfs het opzetten van een burgerberaad.

Het Handstorm Kenniscentrum ontwikkelt voor ontwerpleiders aanpakken om onbewuste kennis, ervaringen en waarde-overwegingen aan te boren en te gebruiken als inspiratiebron bij het zoeken naar creatieve oplossingen voor complexe problemen.

Bewoners van woningen hebben al vele waardevolle maatregelen bedacht en toegepast om het water buiten de deur te houden. Veel van deze maatregelen zijn onder tijdsdruk bedacht en toegepast waardoor ze niet altijd effectief konden zijn. In veel van deze maatregelen zitten wel werkzame principes verborgen, zoals bijvoorbeeld dat water ook water kan tegenhouden. Maar er zijn ook vele andere werkzame principes die kunnen leiden naar nieuwe oplossingen om het water buiten de deur te houden. Neem de tijd om deze oplossingen te bedenken, voor te bereiden en uit te proberen. Schep hiervoor de organisatorische condities. Een ontwerpende-onderzoekende aanpak kan hierbij helpen.

De Maas kan zeer snel wassen. Binnen een paar minuten krijg je al natte schoenen

Hoe werkt deze aanpak?
De hoogwatercoach – in de rol van ontwerpleider – zou de volgende ontwerp- en onderzoeksactiviteiten kunnen uitvoeren:

• Spreek een samenwerking af met een bewoner of met een groep bewoners in een straat.
• Zet een samenwerkingsverband en een uitvoeringsplan op.
• Organiseer en leid ontwerpbijeenkomsten om samen onverwachte oplossingen te bedenken. Door gebruik te maken van creativiteitstechnieken kunnen op basis van bestaande werkzame principes robuustere en nieuwe oplossingen bedacht worden die zijn toegespitst op de situatie van de bewoners en hun woonomgeving. Er wordt op zo’n bijeenkomst gebruik gemaakt van beleefde en onbewuste ervaringen en kennis van bewoners en deskundigen. Kom tot gezamenlijk gedragen oplossingen.
• Onderzoek de haalbaarheid op technische, financiële en draagvlak aspecten van de bedachte oplossingen.
• Doe proefjes om ideeën te testen.
• Voer de gekozen oplossing uit en/of tref voorbereidende maatregelen.
• Maak draaiboeken en scenario’s. Onderzoek risico’s.
• Ontwikkel een platform om nieuwe kennis met andere bewoners te delen.
• Hou bewoners betrokken bij de oplossingen zodat wanneer het hoog water onverwacht komt snel gehandeld kan worden.

Deze schakelkast staat in het overstromingsgebied van de Maas. De bewoner heeft deze op een veilige hoogte laten plaatsen. De lampen blijven nu branden bij hoogwater.

Achter deze procesgerichte aanpak zitten de volgende gedachtes:

• Elke woning, bewoner en type van hoogwater is anders. Dit vraagt om maatwerk.
• Aandacht schenken aan procesgerichte maatregelen, niet alleen technische oplossingen.
• Wacht niet totdat het water komt.
• Bedenk en ontwikkel samen maatregelen.
• Creëer betrokkenheid bij bewoner(s) en instanties. Wat vinden zij van waarde?
• Ontzorg bewoners bij het uitvoeren van de benodigde maatregelen.

Een van die aanpakken is de Handstorm App iB, die momenteel online wordt getest.

Burgers en ook vrijwilligers bij een vereniging, stichting, actiegroep of coöperatie kunnen door het gebruik van de App Handstorm de besluitvorming in de gemeenteraad beïnvloeden. Dit kan door vragen te stellen, verhalen te vertellen, oplossingen kenbaar te maken, problemen te melden, ongenoegen kenbaar te maken en door ontwikkelingen context te geven. Raadsfracties kunnen dan met burgers in dialoog gaan en in de gemeenteraad beleidskaders hierover voorstellen

Tot de zomer van 2022 staat deze App online om de bruikbaarheid te testen.

Download de gratis Handstorm App.

A designer can use design principles by creating products and processes to solve problems. But how valid are these design principles? After designing the #Handstorm principles for creative collaboration a validation method has been developed and tested. This method has been described in the scientific International Journal of Design Sciences & Technology (IJDST). The title of the article is Validating design principles for creative collaboration.

Abstract article

Design Science Research (DSR) lacks accepted validation approaches to validate its outcomes (design principles and design solutions). The quality of such a validation has to be ensured so that the outcomes of DSR are as methodologically thorough and as practically relevant as possible. This study introduces a pragmatic validation approach to ensure the quality of design principles. It uses a three-step approach, combining (1) evaluating the design solution as a case in practice, (2) qualifying the implementation of the set of design principles, and (3) assessing the validity of evaluation and qualification results. The validation approach is illustrated by assessing the evaluation results of a creativity facilitation course (design solution) developed according to a set of design principles.

Click for full article Article IJDST Frans van Gassel April 2019

Why taking the stairs? The floor can also come to you! Is has been realized in 2007 by the Waseda University in Tokyo. Waseda University started in 1973 with the world first biped walking humanoid robot, and gradually developed to robotizing human environments. With the robotic house researchers wanted to get insight in design methods to structure environments of human-robot symbiosis. They assumed that in the future families, homes and communities are living and acting in harmony with robots. Usually in Japan, (dependent) parents live together with their eldest son and his wife takes care of them. The population in Japan is graying, the workforce is decreasing and the median age is increasing. Additional workforce is necessary. Robotic solutions may help.

Japan has the oldest population in the world that is also decreasing in size. By 2060 Japan is expected to have lost ⅓ of its citizens, with 40% of the remaining Japanese over the age of 65 years. Grandparents in Japan need adequate technologies in their homes for active healthy aging. Existing supportive technologies are mostly technology driven and hardly based on user needs. Examples are chair lifts, hoisting equipment for bathing, rollators (wheeled walkers) and tele-communication devices. These products are just additions to a dwelling, and not an integral part of it. It would be better if the grandparents lived in cooperation with humanoid robots and smart building constructions that respects their existing lifestyle.

The Waseda robotic house is an invention of professor dr. Shigeki Sugano from the Waseda University in Tokyo, Japan. The moving floors were designed by Soungho Chae, Naruo Kano and Satoshi Kobayakawa (Waseda University) and Masayuki Kato (Institute of Structural Engineering). Under Sugano’s guidance a WABOT (WAseda roBOT) House laboratory was established in 2001, where WABOT research is executed that should lead to the collaboration of robots and human beings in a ‘Robot City’.

The robotic dwelling of Sugano is constructed in steel. The square measure is 12x12m, with a height of 15 meter to cover 4 floors that contain 8 floor units. The floor units can move up and down and are adaptable in size and form, in order for the different built-in and mobile robots to work or move around without any restriction.

To get insight in the diversification of architectural space eight floor units with the size 6 x 6 meters were constructed and situated in the four corners of the building. Five levels are possible. Radio Frequency ID (RFID) tags at 300mm intervals, and indoor GPS are built-in to structure the environment for robots. The system localizes residents, living objects and movable robots and can take care of their interactions. Dining room, kitchen and washroom are there for study by people. With the cubic modular system the best space for robots can be researched and design specifications can be developed. Connections of the floor units with the stairs, elevator and installations are being researched and detailed. Experiments with moving floor units up and down have helped to enhance in speed and flexibility the Floor Adaptable System (FAS) by optimizing the structure and components.

The Japanese robotic house triggered comparable new constructions. It changed the accent in dwelling construction from developing houses on structure and financing aspects, to embedding of mechatronics, communication technologies, and the use of smart and sustainable materials in an adaptive built environment. Some examples will show this.

The University Carlos III of Madrid, Spain developed a robot arm ASIBOT which can be plugged in a docking station mounted at well chosen points in the construction of an apartment or at furniture. For instance near the washbasin to brush your teeth, shaving your beard and drinking without any human help.

Clemson University in the United States developed the product “comforTABLE: A Robotic Environment for Aging in Place”. comforTABLE is an intelligent environment designed to increase the quality of life and aims to help people do things for themselves. It is a flexible headboard ribbon above a bed or chair which can bend and twist and equipped with all kinds of functions such as a display, fan, heating etc. Also a side table which can rise and lower to make it more accessible to the user is part of the configuration.

Eindhoven University of Technology in the Netherlands designed a prototype of a chair that gives users the opportunity to both withdraw themselves from the environment, and to engage with the environment.

This robotic house will inspire architects and industrial designers to see a house as a machine. In 1922 Le Corbusier already said: “The house is a machine to live in”. Now we know that this robotic machine will facilitate the residents, old and young, to have a wealthy and healthy life. It supports active healthy aging.

The handrail is mechanized to support the inhabitant to use the stairs safely.

References

Sugano S, Shirai Y, Chae S. Environment Design for Human-Robot Symbiosis – Introduction of WABOT-HOUSE Project. Proceedings of the 23^rd ISARC. Tokyo, Japan; 2006; pp 152-157

Chae S, Kano N, Kobayakawa S, Kato M. Development of an Adaptable System for Effective Utilization of Architectural Space. Proceedings of the 23^rd ISARC, Tokyo, Japan; 2006; pp 176-181

A building assignment is a complex task that demands collaborative working in order to achieve added value for users and society through creative construction management. Modular building systems are used in workshops in the building environment domain to make students aware of various phenomena that occur in the process of creative construction. Existing modular building systems used in training do not include the experience of failure as a motivator for creative construction.

An innovative Modular Building System (MBS) can be used as a tool in using failure as a motivator in creative construction.

The MBS consists of:

• 10 plywood disks, 600 mm in diameter, with 8 x 25 mm holes near the outer rim.
• 80 pine wood poles, 600 mm long, 22 mm in diameter, with 5 x 10 mm holes.
• 200 sticks, 600 mm long, 9 mm in diameter.
• 200 sticks, 100 mm long, 9 mm in diameter.

Upon inspection, it seems obvious that the poles have to go into the holes in the disk in order to build platforms of one or more stories high. The loose fitting of the poles in the holes, and the fact that the holes are placed in a large circle, causes the structure to fail as soon as it is loaded with some extra weight. Stability and strength are improved by placing some of the thinner sticks in some of the pole holes. Since these fittings are also rather loose, some thought has to be given to the direction and positioning of the sticks.

(A) Handstorm Modular Building System parts; (B) Failure of the simple construction of disk and poles and (C) Remedying this by thoughtfully positioning a few connecting sticks.

An MBS assignment was organized as a competition between the two groups at the end of a class on the management of innovation processes in design groups, which is part of the postgraduate Architectural Design Management Systems program at Eindhoven University of Technology. No specific guidance was given, and no examples of structures were shown.

The design students were allowed 60 minutes to design and construct a platform that had to be as high as possible, incorporate the smallest number of building parts as possible, and be able to carry the weight of all members of the group at the same time (one person on each disk). The groups worked in the same room and could observe each other.

One group first examined the building materials. No group leader came forward. The group started by making calculations to find out the best chance of winning with the supplied materials: greater height or fewer building parts. After 35 minutes, the group completed building and tested the construction. The structure failed. The reactions of the group members to the collapse ranged from laughing, looking helplessly at the spectators, examining the (broken) MBS parts, and asking the lecturer whether the collapse was a normal part of this methodology, and why these tools were not more robust. However, immediately after the collapse, the group started to construct a completely different platform. This happened without much discussion among the group members. It seems as though their hands automatically knew what they should do. In just three minutes, the concept of a new platform was born; three minutes later, the platform passed the loading test. The group spent the remaining 10 minutes optimizing the construction by reducing the number of building parts without losing stability or strength.

The designers of a group test their platform. It collapses, causing much hilarity among the group members, and leads to a new design

References

Gassel, F.J.M. van, Visser, M.J.E. & Bronswijk, J.E.M.H. van, (2013). Failure stress as a motivator for creative construction management. In M. Haidu & M. Skibniewski (Eds.), Proceedings of the Creative Construction Conference 2013 (CC2013), 6-7 July 2013, Budapest, Hungary (pp. 242-253).

Presentation on CC2013

Video of the assignment